Op Ameland, vlak buiten het dorpje Nes in het zuidoosten van recreatiegebied de Vleijen ligt een voorchristelijke, heilige bron die naar de monnik Willibrordus is vernoemd. Deze idyllische plas water is omringd door riet en planten.
Vóór de bron aan de Duinlandsweg staat een bord met de volgende tekst:
Heilig water
Het plasje water waar jullie nu bij staan was eens een heilige bron, gewijd aan Fosite, de god van het recht. Wie er water uitschepte, mocht niets zeggen. Ook het land er omheen en het vee dat er graasde, waren heilig. Fosite, een blonde god uit de Germaanse mythologie, was een groot vrederechter. Hij had een paleis met zuilen van rood goud en een zilveren dak.
Tijdens een storm in het jaar 698 strandde een schip van de monnik Willibrord op Fositeland. Hij had tevergeefs een poging gedaan om de Denen tot het Christendom te bekeren en was op weg naar Utrecht.
Willibrord doopte een paar leerlingen in de bron en slachtte heilige koeien. De eilanders maakten zich daar vreselijk kwaad over en brachten Willibrord en zijn volgelingen naar hun koning Redbad.
Drie dagen lang is er over het lot van de gevangenen geloot om te zien wat de goden wilden. Eén van de reisgenoten werd het slachtoffer en werd gedood. Willibrord moest vertrekken. Deze plas heet nu dan ook de Willibrordusdobbe.
In Magna Frisia, het oude Friese rijk (ca. 500 – 734 na Chr.), beschouwde men eilanden en bronnen als sacrale krachtplaatsen. Het element water werd in die tijd als vrouwelijk en helend gezien. Bij iedere bron hoorde er een godin, zij waren onlosmakelijk met elkaar verbonden.