Lange tijd had de god (of God, of goden meervoud) geen plek in mijn leven. Ik ben niet streng gelovig opgevoed maar kom wel degelijk uit een katholiek nest. Mijn beeld van God de vader in de hemel was zoals dat van zovelen: een oude man die de baas was. Dat God ook als vader werd beschouwd, droeg niet echt bij aan een positief Godsbeeld, zeker naarmate ik opgroeide en de verhouding met mijn eigen, menselijke vader zeer gespannen en gecompliceerd werd. In het kielzog van die ingewikkelde band ontwikkelde ik ook een moeizame verstandhouding met mannen in het algemeen. Ik heb aardig wat kikkers moeten kussen voor ik mijn lieve schat ontmoette en zelfs toen duurde het nog wel wat jaren voordat ik me senang voelde in die relatie. (Het is wel helemaal goed gekomen, hoor!)
Niet zo moeilijk te begrijpen misschien dat ik me vanaf mijn eerste stappen op het paganistische pad makkelijker richtte op en kon verhouden tot de Godin, hoewel ik haar aanvankelijk enkel als het vrouwelijk principe ervoer.
Zoals ik al schreef in mijn blogpost over mijn relatie met de Godin, heb ik al jarenlang meerdere godinnen in mijn persoonlijke pantheon staan. En maar één god: Wodan. Hij was tot voor kort de enige mannelijke godheid die ik ooit heb ervaren. Ik weet niet waarom dat is; een vriend van me opperde ooit dat ik ‘gewoon een Dianic’ ben. Hmm, zou kunnen… maar eerlijk gezegd herken ik me daar niet in.
Ik ben niet van mening dat vrouwen of het vrouwelijk principe ‘beter’ zouden zijn dan mannen. Ik zie mannelijk en vrouwelijk als twee elkaar aanvullende, beide even waardevolle polen. Als mannelijk en vrouwelijk goed en gezond samenwerken vormen ze één geheel. Dat ik toch hoofdzakelijk met vrouwelijke godheden werk, komt gewoon door dat ze zich aan me voordoen op de een of andere manier.
Ik kan me niet meer goed voor de geest halen wanneer mijn eerste contact met Wodan plaatsvond. Wel herinner ik me nog dat hij een krachtige persoonlijkheid had, op het dwingende af. Nou sta ik heus wel mijn mannetje (vrouwtje? 😛) waar het norse of boze mannen aangaat. En Wodan was niet altíjd zo stuurs en heerszuchtig. Maar toch… Heer Wodan is natuurlijk een prachtige, krachtige, wijze god, maar je kunt hem met de beste wil van de wereld niet sereen noemen. Of gezellig. Hij was me te woest en hij is in mijn ervaringen van contact met hem behoorlijk dominant gebleken.
Ik wilde liever samenwerken met mannen (zowel in mensen- als in goddelijke gedaante) die wederzijds communicatief zijn. Meer wederkerig. Ik voel me gewoon prettiger bij geven en nemen en uitwisselen in dialoog, dan bij het opvolgen van bevelen of mezelf moeten verantwoorden waarom ik zo’n bevel niet wil opvolgen. Dus Wodan verdween naar de achtergrond van mijn gedachten.
Tijdens mijn thuisretraite met Mabon kreeg ik echter sterke signalen door dat er een nieuwe god op het toneel verscheen. En wel de Griekse god Hermes, die met de gevleugelde muts en sandalen, inderdaad. Dankzij mijn gymnasium alfa-tijd en de mythen die ik heb gelezen, kon ik hem meteen associëren met communicatie en boodschapper van de goden. Maar er is nog meer over hem te melden.
Hermes’ oorspronkelijke functie was die van beschermheer en grensbewaker. Hij is in de klassieke oudheid blijkbaar een zeer veelzijdige god geweest: slim, kundig, behendig, dapper zijn een paar bijvoeglijke naamwoorden die hem beschrijven. Eén naam van hem is Hermes psychopompos, hetgeen slaat op zijn functie als begeleider van de doden naar de onderwereld en soms zelfs weer terug naar het leven, zoals in de mythe van Orpheus en Eurydike.
Hermes stond verder bekend als een verbinder, iemand die verbanden kon leggen waar anderen alleen de gescheidenheid konden zien; en inderdaad ook als boodschapper van de goden naar de mensen en tussen de goden onderling. Hij was vriendelijk en stond klaar voor wie zijn hulp aanriep. Wat mij persoonlijk zeer aanspreekt, is dat waar twee mensen in liefde samenkomen, de kracht van Hermes in werking is.
En dat is nog niet alles. Hermes kon uitvinden en goed leren en als klap op de vuurpijl wordt hij vaak als knappe, atletische jongeling afgebeeld. Wie wil er nu níét met zo’n mooie jonge god samenwerken?! 😁
Deze bijzondere en veelzijdige god lijkt in zijn persoonlijkheid als twee druppels water op mijn lieve schat. Dus de Hermesmán is al in mijn leven, en dat al bijna 20 jaar! Nog mooier zou het zijn, peinsde ik, als ik daadwerkelijk contact met Hermes de gód kon leggen. Het leek me een zeer prettige ervaring om met een communicatieve en vriendelijke god samen te werken.
Na mijn retraiteweek besloot ik Hermes dan ook te vragen of ik eens met hem mocht praten. Een soort eerste kennismaking, op mijn verzoek. Hij stond er welwillend tegenover en verzocht om een plek op mijn altaar. Daar geef ik natuurlijk heel graag gehoor aan. Tussen al die godinnen, al dat vrouwvolk, is een vriendelijke god zeer welkom. Inmiddels ligt er een mooie koperen caduceus (Hermesstaf) op mijn altaar.
En Heer Wodan? Ik mag hem vragen, in zijn hoedanigheid van runenmeester, om hulp bij het bestuderen van de runen en begeleiding bij het orakelen ermee. Mijn handgemaakte runenbuidel met daarop de geborduurde Oude Futhark ligt aan de voet van mijn altaar in een koperen schaal. Als dank voor de hulp schenk ik regelmatig een glaasje speciaalbier voor hem in. Een goeie heildronk is immers nooit weg.
© TextHex 2025
Bron: Joke en Ko Lankester, Westerse goden en godinnen